Afspraak

Het grote scheidingsonderzoek

Een derde van de huwelijken eindigt in scheiding

Een studie van UAntwerpen onderzoekt wat er daarna gebeurt: hoe zwaar weegt zo een breuk, kunnen we in ons eentje de rekeningen nog betalen en hoe gaat het met de kinderen?

In De Standaard (18/01/2026) geeft Veerle Beel een overzicht van de opvallendste conclusies.

Overspel is niet belangrijkste reden voor scheiding, ex-partners hebben vaker dan vroeger conflict

Vrouwen nemen vaker het initiatief dan mannen om te scheiden. Dat blijkt uit het tweede grote onderzoek Scheiding in Vlaanderen van UAntwerpen. Kinderen wonen meestal afwisselend bij beide ouders, en met hen gaat het al bij al goed.

Overspel is niet meer de voornaamste of eerste reden waarom gehuwde stellen in Vlaanderen uit elkaar gaan. Dat was vijftien jaar geleden nog zo, maar vandaag geven (ex-)partners vaker aan dat ze uit elkaar gegroeid zijn of niet goed met elkaar kunnen communiceren. Hij klaagt dat het nooit goed is: als hij zwijgt, is ze boos en als hij iets zegt ook. Zij ergert zich eraan dat hij niet spontaan de vaatwasser leegmaakt – of omgekeerd. Voor mannen komt ‘overspel’ nog op de derde plaats als reden om te scheiden. Bij vrouwen komt dat pas op plaats vier, na een tekort aan liefde, aandacht en begrip.

Dat blijkt uit een groot scheidingsonderzoek van de UAntwerpen, onder leiding van professor Dimitri Mortelmans, waarover de krant De Morgen zaterdag berichtte. Het is het tweede onderzoek in zijn soort, het eerste dateert al van vijftien jaar geleden. Voor deze editie werden 3.750 mannen en vrouwen bevraagd over het einde van hun huwelijk.

Financieel krap

Vrouwen nemen vaker het initiatief om te scheiden en hakken in bijna de helft van de gevallen de knoop door. Mannen doen dat in een op de drie gevallen. Mogelijk is er een verband met het feit dat vrouwen nu vaker een eigen inkomen hebben dan vijftien jaar geleden. Toen werkte 78 procent van de vrouwen buitenshuis, van wie een ruime helft voltijds. Nu is dat opgelopen tot ruim 88 procent, van wie bijna drie op de vier een voltijdse baan hebben. Dat is alleszins zo in deze steekproef.

Vrouwen kunnen het zich met andere woorden meer dan vroeger ‘veroorloven’ om alleen verder te gaan, al valt het eerste jaar na de scheiding niet mee. Vaker dan gescheiden mannen geven zij aan dat ze in die periode eerder moeilijk tot zeer moeilijk rondkomen. Zowat de helft van de vrouwen die na een jaar nog alleenstaand zijn, kan met moeite de eindjes aan elkaar knopen. Een job helpt, zeker een voltijdse, maar ook dan blijft het in vele gevallen financieel lastig, zeker voor alleenstaande moeders. Vijftien jaar geleden was dat niet anders.

Ook voor alleenstaande vaders is de herstart financieel trouwens niet makkelijk. “Het beleid om alleenstaande ouders uit de armoede te halen, faalt”, concludeert Mortelmans daaruit.

Wat de echtscheiding zelf betreft: een overgrote meerderheid doet dat met onderlinge toestemming. Dat is de vlotste juridische procedure, waarin de twee ex-partners zelf uitmaken hoe ze hun goederen verdelen en hoe ze voor de kinderen zullen zorgen. Co-ouderschap, waarbij de kinderen afwisselend bij de ene en de andere ouder wonen, is de norm geworden.

En toch, of misschien juist daardoor, blijven ex-partners meer dan vroeger verwikkeld in conflicten en geruzie. Vijftien jaar geleden overkwam dat een op acht ex-koppels met kinderen, nu een op de vijf. Het aantal ex-partners dat hun aanslepende ruzies bijlegt, is weliswaar licht toegenomen, maar tegelijk is er nu een grotere groep die met elkaar in conflict gaat. Vrouwen ervaren de scheiding als meer conflictueus dan mannen.

De mate waarin iemand de (post-)scheiding als conflictueus aanvoelt, hangt sterk samen met hoe billijk de verdeling is volgens die persoon. Zowat de helft van de ex-koppels vindt dat de verdeling eerlijk is verlopen. Ruim 43 procent van de bevraagden vindt dat de verdeling eerder tot volledig in hun nadeel is verlopen, en vindt dan ook dat de relatie met de ex in hogere mate conflictueus is.

Kinderen hebben begrip

Alimentatie blijft een bron van zorgen. Vijftien jaar geleden had 57 procent van de vrouwen er recht op, nu nog 37 procent, ook al wonen kinderen in 35 tot 45 procent van de gevallen bij hun moeder. Er zijn problemen met de betaling, die niet wordt gestort (in een vijfde van de gevallen) of onvoldoende (een kwart van de gevallen).

Met de kinderen gaat het al bij al goed: ze begrijpen beter waarom hun ouders uit elkaar gaan, maar zijn er wel verdrietig om. Dochters hebben het er vaak moeilijker mee dan zonen. In een latere fase zijn ze even gelukkig of zelfs gelukkiger dan voorheen.

Ten slotte vinden de meeste gescheiden mensen op termijn een nieuwe partner. Dat is zo voor driekwart van de gescheiden mannen en voor twee op de drie gescheiden vrouwen. De kloof tussen die groepen was vroeger groter. Mogelijk biedt de gedeelde zorg voor de kinderen vrouwen meer gelegenheid en kansen om een nieuwe partner te vinden.

Bron:

De Standaard 18/01/2026
De Morgen 17/01/2026

scheiding uit elkaar